Aan de bewoners van dit pand

Op 7 november ging de campagne ‘Hou het leuk, hou het rookvrij’ van start. Via leuk bedoelde tv-commercials wordt het meeroken onder de aandacht gebracht. We zijn inmiddels een maand verder en ik was benieuwd of de doelstellingen van deze campagne al zijn gehaald. Maar eens even gekeken op de website van Stivoro, de anti-rookstichting die in opdracht van de overheid reclamegelden uitgeeft om het roken te ontmoedigen. Nou, heel veel verder kom ik niet. Doelstellingen zijn op de site niet te vinden. Uiteindelijk heb ik de communicatiedoelstellingen gevonden, op de website van Postbus51.nl. Lees mee, dit is echt hilarisch; ‘doel van de campagne ‘Rookvrij de sociale norm’ is rokers meer bewust te maken van de hinder die niet-rokers ervaren in hun gezelschap. Ook wil de campagne bereiken dat het rookgedrag in gezelschap makkelijker bespreekbaar wordt. De campagne richt zich op rokers en niet-rokers’. Mooie woorden. Maar hoe is dit in hemelsnaam te meten? Hoe ga je bekijken of de miljoenen die in het maken en uitzenden van deze tv-commercial is gestopt ook iets opleveren. Als ik deze doelstellingen bekijk is dat dus vrijwel onmogelijk. Ja, met een ontzettend dure enquête achteraf. Maar dan moet de doelgroep wel enorm groot zijn. En dan heb je meteen het probleem dat er vaak een groot verschil is tussen wat mensen zeggen dat ze gaan doen en hun uiteindelijke gedrag. Het was veel beter geweest om concrete én meetbare doelstellingen te formuleren, voordat de briefing voor het reclamebureau werd gemaakt. Stel jezelf bijvoorbeeld als doel om het aantal rokers tussen de 10-15 jaar met 20% te verminderen. Dan kun je achteraf – bij een succesvolle campagne – tenminste zeggen of die belastinggelden slim zijn uitgegeven..Jasper Fortuin

In Den Haag kunnen ze dat goed: ingewikkelde namen bedenken voor nieuwe wetten. De WIA is daar een prima voorbeeld van. Deze wet (Wet Werk en Inkomen naar Arbeidsvermogen, WIA) vervangt per 1/1/2006 de WAO en gaat het inkomen regelen bij tijdelijke of blijvende arbeidsongeschiktheid. Of de wet zo goed is vraag ik me hardop af. De toekomst zal het uitwijzen. Wel goed is de duidelijke campagne, die uitlegt wat er precies verandert; ‘Het gaat niet om wat je niet meer kan… maar om wat je nog wel kan.’. Wat je er precies voor koopt als ‘t zover is, weet ik niet. Duidelijk is het wel! Jammer alleen dat ze voor de officiële naam een afkorting gebruiken. Waarom niet gewoon de wet ‘Werken naar Vermogen’? Dat is precies wat ze willen uitleggen, en meteen het internetadres. Jasper Fortuin

Daar zorgt Baantjer wel voor. Deze campagne heb ik wel eerder voorbij zien komen, maar ik vind ‘m niet bijzonder. Opa doet serieus over aangifte doen maar speelt stiekum een spelletje. Creatief concept en pointe ver te zoeken.

Wat mij gisteren in een kroeg-wc opviel is dat deze campagne een soort schaap met vijf poten is. Daar hing namelijk boven de urinoirs deze poster. De tekst is volgens mij: Gitaar kwijt? Pech. Vriendin ingepikt? Balen. MP3 speler gestolen? Doe altijd aangifte. Hele hippe poster, maar toen ik ‘s avonds de commercial weer zag was ik even in verwarring. Totaal andere look & feel en tone of voice, maar wel dezelfde afzender als op de poster.

De website maakt het nog veel ingewikkelder, want daar kun je nog meer uitingen downloaden. Bijvoorbeeld een affiche voor het MKB. Maar je kunt er ook digitaal aangifte doen. Het probleem van deze campagne is dat er geen keuze wordt gemaakt. Niet in doelgroep, niet in uiting en niet in het ‘’grote idee’’. En dat is jammer, want de boodschap is duidelijk en relevant voor veel doelgroepen. Iets verder denken en je komt op “gemak” en “doe simpel zelf iets aan kleine criminaliteit”. Daar kun je prima creatieve uitingen mee maken, zonder onsamenhangende (beeld)stijlen te gebruiken. Dat bespaart op het ontwikkelen van uitingen, mediabestedingen en levert meer resultaat op.