Aan de bewoners van dit pand

De afgelopen dagen heeft zo’n beetje in alle landelijke dagbladen een advertentie gestaan over het ‘Het Burgerforum’. De opzet van dit initiatief is een ‘groep van 140 mensen die gaat luisteren naar wat er leeft in ons land en daarna het kabinet zal adviseren over de manier waarop voortaan de Tweede-Kamerleden gekozen moeten worden’. Prima idee, zo’n burgerforum. Eindelijk iets concreets, van de zwaar bekritiseerde Minister Pechtold. Jammer alleen van die advertentie. Want was al dat mediageweld wel nodig? Dat had toch veel leuker gekund? Een ‘rondje dagbladen’ kost al snel zo’n 250.000 euro en dat is nu weggegooid. Zo’n verhaal is heel makkelijk gratis te communiceren. Als je die 140 ‘Burgerforumleden’ uitnodigt en er iets ludieks voor organiseert staan Hart van Nederland, Nova en Netwerk meteen klaar om daar een leuke rapportage van te maken. Daar bereik je veel meer mensen mee en ‘t is bovendien een stuk goedkoper!

In de Sp!ts viel me een advertentie op: “EUROPA + NL? De regering wil uw mening weten.” Mooi vorm gegeven, kort en bondige tekst en als incentive de belofte dat de resultaten worden besproken in de Tweede Kamer én gebruikt in de onderhandelingen in Brussel. Ik werd er niet echt warm van, maar voor dit weblog onderga ik veel. Thuis de browser gestart. Overzichtelijke site, waarop een luie copywriter wel vier keer een tekst hergebruikt. Slordig. Sterk is dat ze op elk moment proberen je de link te laten doorsturen. Voor ik de enquête kon beginnen moest ik een code uit een plaatje overtikken. Alsof ze bang zijn voor een soort enquêterobot die automatisch 16 miljoen keer de vragen invult. Erg overbodig. Eindelijk bij de vragen aangekomen. Verbazing, ik weet namelijk helemaal niets van Europa en dat is dus een probleem. Echt een afknapper want bijna overal moest ik “Weet niet” of “Geen mening” invullen. De vragen kwamen ook erg tendentieus over. Dat de kennis echt hoog moet zijn om de vragen te beantwoorden is de grote makke van de hele opzet. Je hebt meer nodig dan je uit de Sp!ts, Metro, opiniebladen en het journaal haalt. Dat betekent dat de makers en opdrachtgevers zich niet willen of kunnen inleven in de doelgroep. Geen normale burger is zo betrokken bij de politiek, laat staan de Europese. Ik was zo verbaasd na deze user experience dat ik moest zoeken naar ervaringen van anderen. Op het weblog van Jan Marijnissen kwam ik er achter dat ik niet de enige ben. Toch jammer, want hoe kan het bureau nu bepalen of de resultaten bruikbaar zijn? Dubbel jammer omdat de uitkomst van deze enquête waarschijnlijk erg eenzijdig wordt. Of zéér voor of zéér tegen Europa, zonder duidelijke feedback van de burger.

Vorige week in de Sp!ts: oersaaie advertentie van het Ministerie van VROM. “Kun jij energiebesparen leuk maken? VROM daagt je uit!” Naast de header staat één voorbeeld om uit te werken en een link naar het Burgerplatform van VROM. De spetterende uitdaging is meehelpen aan voorstellen om het energieverbruik te verminderen en daarmee de uitstoot van broeikasgassen. Afgezien van de sexy tekst is de belofte om mee te mogen helpen aan voorstellen natuurlijk net zo’n turn off als de vraag om over drijfzand te lopen.

Het het lijkt een trend te worden om burgers uit te dagen. De provincie Gelderland – ze noemen zich (Gld.)– daagt je uit om studenten na hun studie in het openbaar vervoer te houden. De incentive is interessant: € 2000,–. Daar kun je mee thuis komen. Ik wil het niet hebben over de executie, want die rammelt een beetje. Omdat de overheden niet weten hoe ze ons bij het beleidvormen, besturen en uitvoeren kunnen betrekken grijpen ze naar methodes als “De Uitdaging”. Met een prijsje hier of daar krijg je wel een aantal mensen zo gek om te reageren, maar het blijft hapsnapwerk. Een korte piek van interesse die keihard daalt als er geen concrete resultaten komen. De truc is om het klein te houden en er een continuproces van te maken. Als de gemeente Utrecht bij mij in de buurt iets wil doen, weet ik zeker dat er drie actiecommitees aan de slag gaan. En misschien doe ik zelf wel mee. Waarom? Omdat de relevantie er van afspat en omdat wij dan pas het idee hebben dat we er daadwerkelijk iets aan kunnen doen. Ik daag de overheid uit om daar beleid van te maken en uit te voeren.

De overheid communiceert redelijk duidelijk over de veranderingen van de WAO, dat hebben we eerder op dit log gezien. Heel anders deed het UWV het in het blad Management Team. Extreem ingewikkelde long copy, met een onbegrijpelijk en overbodig organigram op een A4 pagina. Praatje, plaatje moeten ze gedacht hebben bij de communicatie-afdeling. De boodschap bleek verstopt in de laatste alinea: WIA is een complexe wet, vraag uw accountant om hulp of bel UWV op 0900-9295.

Dit stukje schrijf ik omdat een editie later eenzelfde paginagrote advertentie stond die in één keer liet zien waar het om ging. Heel erg goed. Misschien is dat het resultaat van testen, maar waarschijnlijk is het een reminder op de eerste plaatsing. Werkt, maar is een gemiste kans. Want testen levert een beter rendement op alle fronten. Minder plaatsingen, eerder en meer respons en een duidelijkere positionering van het UWV. Vraag je mediabureau naar de mogelijkheden van splitruns en ga lekker testen met de opmaak, inhoud en boodschap van je uiting. Zeker weten dat je de investering terugverdient.

Ik las in de Metro van vrijdag 9 december een vacature van de arbeidsinspectie. Mooi plaatje van twee mensen in een kas. Titel: ‘Illegale arbeid fors beboet’. Ik dacht; wie reageert er nu op zo’n advertentie? Maar toen ik verder las viel het kwartje. De personen die moeten reageren op deze vacature stel ik me voor als een soort NSB’s. Die klein of groot plezier halen uit het oppakken van zwartwerkers en het beboeten van overtreders. Met de titel van de vacature trek je dit soort mensen wel aan. Supergoed.

Ze maken het extra smeuïg door te vragen naar een Inspecteur arbeidsmarktfraude v/m met een zesde zintuig voor de opsporing van werkgeversfraude. Met een toefje gevaar; ‘je weet adequaat in te spelen op risicovolle sitiuaties’.. Jammergenoeg is de advertentie een soort ballenmachine die tien ballen tegelijk gooit, dus ik vraag me af hoeveel er van blijft hangen. En ik vraag me af hoe lang de sollicitatiebrieven zijn.

Top: inspelen op gevoel en gevaar. Tip: kies de beste bal en gooi die rustig op.