Utrecht moet, gaat en is op de schop. Stukken wilde plannen zijn uitgedacht en in uitvoering. Wegen worden verbreed en water gaat stromen zoals het ooit stroomde. Dat betekent dat Utrecht slecht bereikbaar is. En daar is aan gedacht door de Stichting Utrecht Bereikbaar op te richten. Een samenwerkingsverband tussen Rijkswaterstaat, Gemeente Utrecht, Bestuur Regio Utrecht en de Provincie Utrecht. Ook VNO/NCW en de Kamer van Koophandel helpen een handje mee. Maar de stichting bereikt mij niet. Zoals bij veel van dit soort initiatieven moet je echt op zoek naar informatie. En om dat te vinden word je niet echt geholpen. Dat is ook niet raar als je leest dat het doel is om oplossingen te bieden voor hinder van de werkzaamheden aan de wegen. Daar staat het werkwoord communiceren niet in. Terwijl dat de meest simpele oplossing is. In plaats van een Utrecht Bereikbaar pas, waar niets over te vinden is over kosten en wie ‘m kan aanschaffen.

CJP heeft door hoe je de boodschap het best verpakt voor je doelgroep.

Cultuurkaart CJP from Cultuurkaart CJP on Vimeo.

Groenlinks is bezig met een charme offensief voor de kinderopvang. Die wijzigt fors in het nadeel van ouders. Via een ‘virale’ handtekeningenactie kun je steun betuigen een speciale Groenllinks kinderopvang pagina. Aardig gedaan, want veel boze ouders sturen het door. Je handtekening is niet meer dan je naam en je e-mailadres. Misschien een tip voor de belastingdienst? Femke, doe daar eens een leuke actie!?! Jammer dat de basics niet zijn gevolgd. De actiepagina staat los van de site, je kunt niet naar de homepage navigeren, het staat bol van de acties, waar moet ik nou aan mee doen? En tenslotte kun je t-shirts voor kinderen kopen om de actie te steunen! Raar, want dat kost dan ook weer 8 euro per kind per jaar per gezin…

Stel: je hobbybobt al een aantal jaar in de politiek en opeens wordt je voorgedragen als kandidaatburgemeester voor proviciestad Utrecht. Hoe ga je in hemelsnaam bewijzen dat je een band met Utrecht hebt en dat jij het verschil gaat maken? Met alle middelen die je hebt, stickers, spandoeken, weblogs en zelfs een campagnesite! Door de huidige communicatiemiddelen wordt het ineens stuitend duidelijk dat er geen inhoud is. Geen grammetje. Kijk naar de weblogs van Aleid Wolfsen en Ralph Pans, beiden kwaliteit “en toen en toen”. Weinig nieuwswaarde, veel tekst en onregelmatig. Helaas voor Ralph maakt zijn website het helemaal duidelijk. Populaire taal en héél weinig te melden. De keuze is snel gemaakt. Blanco. Les? Content blijft king, ook in politiek.

Hoe ‘online’ is het huidige Kabinet? Wat doet de nieuwe Ministersploeg op het web? Dat vroeg ik me af. Waarbij ik me meteen ging afvragen hoe je zoiets meet. Het op de juiste plek zetten van CV’s? Een actuele agenda van de betreffende bewindspersoon? Dat is lastig vergelijken, de meeste Ministeries doen dat wel. Iets anders is het als je kijkt hoeveel Ministers een eigen weblog hebben. En hoe ze hiermee omgaan. Eerst maar eens het aantal weblogs. Alleen Wouter Bos, Andre Rouvoet, Maria v.d. Hoeven en Gerda Verburg hebben een ‘eigen’ weblog. Guusje ter Horst had een weblog toen ze nog nog Burgemeester van Nijmegen was. En van Ronald Plasterk zou je het verwachten. Maar al een half jaar geleden liet hij doorschemeren dat hij politieke weblogs niks vindt. Camiel Eurlings had er een, camiel.com, maar die linkt door naar het Ministerie waar hij werkt. Je vindt er alleen nog persoonlijke informatie. Van de Ministers die wel een weblog hebben valt die van Gerda Verburg op. De site is actueel en bevat (wel erg lange) artikelen over dagelijkse vraagstukken op het Ministerie. Maar voor alle weblogs geldt: er wordt vrij onregelmatig geschreven. Jammer!

We moeten nog een paar dagen wachten voordat Rita Verdonk bekend gaat maken dat ze in de Tweede Kamer blijft én een nieuwe partij opricht. Maar een speciale verkiezingsurl voor de eerstvolgende verkiezingen heeft ze al: www.stemrita.nl. Dit adres heeft ze gebruikt voor de lijsttrekkerverkiezing. Ze hield daar bij waar ze zou spreken, een beetje als een soort weblog. Maar wat ik nou zo suf vind: deze site staat er nog. De oude ‘verkiezingssite’ van Rita Verdonk staat dus nog online.